Tatuś poczeka

Jeden z mniej znanych i popularnych filozofów stwierdził onegdaj, że ma niepodważalny dowód na istnienie nieskończoności w przyrodzie. Dowodem tym jest cynizm i głupota ludzka. Na przykład polityków.

Różne można wymieniać "szczyty" owej politycznej beztroski, ale na jedno z czołowych miejsc do kolekcji wpisuje się w moim odczuciu pani minister sprawiedliwości (hmmm!) Kanady, Anne McLellan. Kilkaset tysięcy osób w Kanadzie ma szczery zamiar zrobić, co w ich mocy, by pozbawić ją w kolejnych wyborach mandatu poselskiego i muszę przyznać, że z olbrzymią radością przyłączam się (wbrew moim zasadom samotnika) do tej licznej grupy. Im szybciej ta cyniczna baba zniknie z areny społecznej kraju, tym prędzej polityka kanadyjska uczyni krok w prawidłowym kierunku. Niestety, za babskiem stoi sprawna aparatura Partii Liberalnej i będzie można panią minister odesłać gdzie należy dopiero razem z jej mentorem, premierem Chretienem. A tymczasem...

Dlaczego moja polityczna dusza wyje na wspomnienie tej baby niczym stado wilków? Wyjaśnienia zacząć wypada od stwierdzenia, iż pewien zakres prawodawstwa kanadyjskiego zasługuje na epitet "średniowieczne". A właściwie to nawet w średniowieczu - wbrew powszechnie panującym poglądom - czegoś takiego nie było. Mam na myśli kanadyjskie ustawodawstwo rodzinne.

Życie, jak wiadomo, nie jest bajką. Para ludzi zakładająca rodzinę może popełnić błąd. Po kilku latach - bywa - okazuje się, że to nie to, o co chodziło. A skoro żyjemy w epoce powszechnego zadowolenia, dążenia do indywidualnego szczęścia, pełnego rozwoju osobowości, i tak dalej - coraz częściej (jak mówią statystyki) cała sprawa kończy się rozpadem rodziny i rozwodem. Bywa.

Najczęściej jednak na bruku zostają nie tyle pan i pani, co także dziecko (dzieci). Niczemu nie winna istota ludzka, której świat nagle rozpada się na dwie części.

Ha. Trudno. W tej smutnej sytuacji można zrobić jedno: uczynić, co się da, by dziecko miało mniej więcej równy kontakt z obojgiem rodziców. Wszak - co nie jest tajemnicą dla nikogo - i ojciec i matka coś dziecku dają, prawda? Według pani minister - nieprawda.

Kilkanaście lat temu, pod wpływem propagandowej kampanii feministek, przekonanych iż doskonale poradzą sobie z całym światem bez udziału mężczyzn, parlament w Ottawie uchwalił serię ustaw prawa rodzinnego. Ustawy te nie mają (naprawdę!) precedensu w dziejach prawodawstwa co najmniej od czasu starożytnego Egiptu. Jeśli wczytać się w literę kanadyjskiej ustawy rozwodowej z roku 1985, lub tzw. ustawy praw dziecka - albo jeśli zasięgnąć w tej sprawie opinii fachowców-prawników - dowiemy się, iż to z rodziców, które sprawuje opiekę nad dzieckiem (niemal w stu procentach przypadków: matka) ma praktycznie wyłączne prawo decydowania o wszystkim. Łącznie z uniemożliwieniem jakichkolwiek kontaktów dziecka z rodziną drugiego z rodziców. Nawet sąd i policja są tu bezsilne. Jak się baba uprze....

Owe ustawy z lat osiemdziesiątych zostały tak właśnie sformułowane, bo akurat wówczas wiele się w kanadyjskich mediach mówiło (i to głośno) o przypadkach tzw. przemocy w rodzinie. Gazety publikowały poruszające serca reportaże o maltretowanych żonach. Telewizja utrwalała w oczach widzów obraz brutalnych gwałtowników. Radio przepełnione było płaczem poszkodowanych niewiniątek.

Parlament zareagował ostro i zdecydowanie. Uchwalił serię ustaw, które miały naprawić ów popsuty przez brutalnych mężczyzn świat.

Gdy opadła fala emocji, a hojnie obdarzeni przez naturę społeczną wrażliwością reporterzy znudzili się tematem i zabrali się - dajmy na to - za ochronę małych białych foczek, było za późno. Prawo zostało wyryte w kamieniu, chociaż co trzeźwiejsi fachowcy (policja, pracownicy służb społecznych, lekarze, psychologowie, doradcy rodzinni, prawnicy) ostrzegali, że sprawa nie jest taka prosta. Że przypadki maltretowania kobiet nie są tak nagminne, jak by to wynikało z artykułów prasowych. Że niemal równie często zdarzają się przypadki maltretowania mężczyzn przez żony. Że nie tędy droga.

Za późno. Pod naciskiem robiących wielką polityczną karierę feministek weszło w życie prawo, które praktycznie oddaje nieograniczoną władzę nad dzieckiem jednemu z rozwiedzionych rodziców, pozbawiając drugie jakiegokolwiek wpływu na życie syna czy córki.

Oczywiście - zaczął się proces odkręcania wyrządzonego zła. Powstały masowe organizacje poszkodowanych (liczą dziś w sumie ponad 400 tysięcy członków) - przede wszystkim ojców, którym odebrano możliwość wywierania wpływu na wychowanie ich dzieci. A wcale nie tak rzadko - możliwość jakiegokolwiek kontaktu z własnym potomstwem. Od czasu do czasu jakiś pozbawiony prawa widywania się z ojcem chłopak z Calgary urządzi pod gmachem sądu głodówkę...

Powoli narastała świadomość, że "naprawiacze świata" niedoskonałą sytuację w dramatyczny sposób jeszcze pogorszyli i że trzeba teraz ową poprawkę poprawić. Apele, zebrania, listy, materiały informacyjne, raporty, kampanie, wiece, spotkania grup samopomocy, biuletyny. Gromadzenie środków i argumentów. Wreszcie - wymuszono na komisji prawnej parlamentu dwuletnią rundę konsultacji społecznych w całym kraju.

Konsultacje odbyły się. Komisja wysłuchała, rozważyła, przedyskutowała, zasięgnęła rady znających zagadnienie fachowców. Komisja siadła i starannie opracowała raport zawierający zalecenia konkretnych zmian w obowiązujących ustawach. Raport, zgodnie z procedurą, skierowano do rządu (czytaj: ministerstwa sprawiedliwości kierowanego przez panią minister Anne McLellan) w celu podjęcia inicjatywy ustawodawczej. Czytaj - poddania pod głosowanie parlamentu projektu nowelizacji ustaw.

A pani minister chyba nawet raportu nie przeczytała. Wyszła któregoś dnia ze swego gabinetu i oświadczyła po prostu: potrzebna jest kolejna runda konsultacji.

Obowiązująca procedura parlamentarna sprawia, że po owej jednoosobowej decyzji pani McLellan nowelizacja prawa rodzinnego w Kanadzie może więc być znowu tematem debaty w parlamencie w Ottawie nie wcześniej niż w maju 2003 roku.

No i co? Jeśli uwzględnić cynizm i bezczelność pani minister Anne McLellan: istnieje nieskończoność w przyrodzie?