Pierwsza najpiękniejsza

Znane powszechnie konkursy piękności o tytuł Miss Kanady zaczęły się w 1946 roku wraz z koronowaniem mieszkanki miasta Staynor w Ontario, Marion Saver pierwszą laureatką tego wyróżnienia. A jednak, wbrew zapisom w popularnych źródłach, to nie Marion Saver należy się zaszczytne miano pierwszej Miss Kanady. Pierwszą młodą kobietą, która nosiła koronę najpiękniejszej Kanadyjki, była mieszkanka Saint John w Nowym Brunszwiku, Winifred Blair.

Konkursy piękności zrodziły się po I wojnie światowej na fali głębokich zmian zachodzących po wojnie w społeczeństwach Europy i Ameryki. Zniknęła wiktoriańska skromność i przekonanie, że uroda kobiety nie ma większego znaczenia. Wraz z narodzinami "wieku jazzu" zrodził się natomiast szał rywalizacji o palmę najpiękniejszej. W 1921 roku szesnastolatka Margaret Gorman z Waszyngtonu odebrała pierwszą koronę Miss America. W rok później organizatorzy zimowego Jarmarku w Montrealu postanowili, że Kanada nie będzie gorsza od południowego sąsiada i też znajdzie swoją najpiękniejszą. Zgodnie jednak z przewrotną wizją Kanady jako kraju uwielbiającego sport i sprawność fizyczną, organizatorzy konkursu zadeklarowali, że Miss Kanady będzie musiała wykazać się sportowym talentem. Miss Kanada miała być zarazem królową zimowego festiwalu sportu i rozrywki Winter Fair w Montrealu.

W lutym 1923 roku w hotelu Windsor zgromadziło się osiem dziewcząt reprezentujących Winnipeg, Quebec City, Reginę, Halifax, Sherbrooke, Edmonton, Montreal i Saint John. Przez kilka dni uczestniczyły one w imprezach Montreal Winter Fair, aczkolwiek organizacja konkursu o tytuł Miss Kanady pozostawiała sporo do życzenia. Najpiękniejsze Kanadyjki stawiły się zgodnie z przewidzianym programem, ale zabrakło sędziów, jak i regulaminu rywalizacji. Osiem kandydatek do korony prezentowano na imprezach festiwalu i goszczono w montrealskich salonach, aż dziewczęta zagroziły bojkotem twierdząc, że nie przyjechały do Montrealu by pić herbatkę w porcelanowych filiżankach.

W końcu, 9 lutego wieczorem, pięciu sędziów zajęło miejsca w jury, które zdobyło się nawet na sprawdzenie umiejętności łyżwiarskich kandydatek na pobliskim lodowisku na otwartym powietrzu. Potem były już tradycyjne dla tego rodzaju imprez przesłuchania, prezentacje, ocena wdzięku w tańcu towarzyskim oraz udział w wielkim balu w Windsor Hotel. Tutaj też publiczność poznała zwyciężczynię rywalizacji - pierwszą Miss Kanady. Winifred Blair była naprawdę zaskoczona swoim sukcesem. "Chcę doczekać końca tej imprezy i wrócić do domu, do biura" - stwierdziła pierwsza najpiękniejsza Kanadyjka reporterowi lokalnej gazety, lekceważąc perspektywę kontraktów reklamowych czy ról w filmach.

Winifred Blair maiła wówczas dziewiętnaście lat i była najmłodszą uczestniczką konkursu. W rodzinnym Saint John pracowała w biurze brokera celnego jako stenografistka. Jej wynagrodzenie wynosiło dziesięć dolarów tygodniowo. Dwa tygodnie przed sukcesem w Montrealu pokonała ona w podobnej rywalizacji dziewięćdziesiąt cztery rywalki z Saint John, odbierając koronę najpiękniejszej mieszkanki tego miasta. Ojciec Winifred Blair nie żył już - zmarł na chorobę płuc, jakiej nabawił się w okopach I wojny światowej przeżywszy niemiecki atak gazem bojowym. Opiekunem młodej Winifred był właściciel lokalnego kina Walter Golding. Deklarował on, że wybrał młodą dziewczynę do konkursu, bowiem miała ona wszystkie zalety charakteru, w uzupełnieniu niekwestionowanej urody. Jak jednak po latach przyznała sama Winifred Blair, najprawdopodobniej Walterowi Goldingowi chodziło o to, by pozbyć się jej z miasta, bowiem w towarzystwie jego córki, a swojej najserdeczniejszej przyjaciółki, zbyt często młoda dziewczyna gościła w jego kinie.

Gdy Winifred Blair wygrała konkurs w Montrealu, młodą dziewczynę obsypano darami i zaproszeniami na imprezy w najelegantszych kręgach miasta Saint John. Rada miejska uchwaliła nawet wsparcie młodej kobiety sumą 500 dolarów (równowartością jej rocznych zarobków), także i dlatego, że straciła ona pracę, bo jej szef był zdania, że nie może ona pogodzić pracy z obowiązkami Miss Kanady na zimowych imprezach w całym Nowym Brunszwiku, a może i dalej.

Organizatorzy konkursu w Montrealu obiecywali hojnie nagrodzić laureatkę, ale ostatecznie nic z tych obietnic nie zrealizowano. Winifred Blair nie pojechała do Londynu na spotkanie z królową, ani nie pozowała do oficjalnego portretu najpiękniejszej Kanadyjki. Podobno zabrakło pieniędzy na realizację składanych przyrzeczeń. Kariera Miss Kanady sprowadziła się więc do kilku wystąpień w rodzinnym Saint John, udziału w oficjalnym otarciu kolejnej sesji parlamentu Nowego Brunszwiku oraz wizyty w Nowym Jorku, gdzie miała zabiegać o karierę filmową. Gdy jednak Winifred Blair uznała, że ten zawód jej nie odpowiada - widowiskowe aspekty jej zwycięstwa dobiegły końca.

Zarząd montrealskiego festiwalu zimowego także zrezygnował z kontynuowania imprezy i konkurs o tytuł Miss Kanady z 1923 roku nie został już powtórzony. Winifred Blair pozostała oficjalnie najpiękniejszą Kanadyjką aż do 1946 roku. A swoją karierę w koronie Miss Kanady Winifred Blair po latach wspominała jako bardzo nudny okres w jej życiu, jeśli nie liczyć samego wyjazdu do wielkiego miasta Montreal.

Tak więc zdobycie tytułu kosztowało ją miejsce pracy, o co dziewiętnastoletniej dziewczynie w ówczesnym Saint John nie było łatwo, a w zamian otrzymała 500 dolarów od miasta (z czego musiała opłacić koszty swoich wyjazdów na imprezy, gdzie ja zapraszano) oraz skromne honorarium od firmy Moir's Chocolates, za umieszczenie jej wizerunku na opakowaniach firmy. Realia życia zmusiły ją do poszukiwania pracy, by pomóc w utrzymaniu owdowiałej matki i młodszego rodzeństwa. W czerwcu 1930 roku Miss Kanady wyszła za mąż za prawnika Harolda Drummie i praktycznie na wiele lat zapomniała o wyjątkowym zaszczycie - pierwszej koronie najpiękniejszej młodej kobiety Kanady.